ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ
Σε “εσένα”και σε “εσένα”
Ναι σε “εσένα” μιλώ, μάθε πώς
στήν Κρίση των Καθάριων
και τού Ουρανού
Σπουδαίος Άνθρωπος, επάνω
στού συνανθρώπου, τον πόνο
δεν είσαι, δέν θά γίνεις ποτέ!
Συνεπώς, σού φαίνεσαι
κι ομοίως, στούς ομοίους σού
Στήν “σπουδαιοτητα” σού
θα ναι απόλυτη
η φύρα, όσες φορές
κι αν τήν ζυγίζεις
Η Ζυγαριά θα γέρνει όλη
από τήν άλλη μεριά
πού σπαρταρούν, τα κλεμμένα
τα ρημαγμένα, τα αδικημένα
τού οξυγόνου, τα στερεμένα
Μα και σε “εσενα”, έχω να πώ
πώς αυτή, τήν τόσο
ανώδυνη σπουδαιότητα
τήν χρωστάς στήν
Οδύνη Εκείνων, πού σού
προσέφεραν, έναν πρός έναν
όλους τούς Ιερούς Τρόπους
τών Αξεπέραστων Παθημάτων!
Η Ζυγαριά πάντοτε, θα γέρνει
από την άλλη μεριά, οπού
θα κλαίει η Ευγνωμοσύνη, όσο
δέν πηγαίνεις ισάξια παραπέρα
το Καλό, με Φροσύνη.
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ
Γι’αυτό κι εγώ, μονάχα
με καθάρια – αποστάγματα
θρέφω – εντός σου
και ξεδιψώ, όλης σού
της ευαισθησίας
την Ισχύ
Είναι, της Δύναμης σου
η Μοναδική
Αληθινή – Ισχύ, γιά να
διάγεις, με Πόθο Ιερό
Ετούτη την Ζωή!!!
Πραγματώνοντας, όλη σού
την λαχτάρα
Με Ατόφια – Δημιουργία!!!!!
Κι έτσι, στο πλέριο το μέσα σου
μ’ουράνια γαλήνη, σάν θα
χρησιμεύει, κάθε μέρα
μεσ’τον Κόσμο
η Ακριβη σου Ουσία
Να στέφεται, η νυχτιά σου
με άστρα ονειρικά
Ανεπανάληπτα – τού – Σύμπαντος
Ειλικρινά
ΜΟΥΣΙΚΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ
Ακατάληπτης, κι Αθάνατης
Αρχαίας – Πηγής
Μελωδικοί – Ποταμοί
Γιομίζουν το Είναι σου
κι Ευφραίνουν, όλον σου
τον Κόσμο
Σαν Ποτίζουν την Ψυχή
Γιά να Ξεδιψάνε – Καθάρια
τα Αρχαία Πράσινα σου Ματια
που Ξανοίγουν και
σε Ετούτη τη Ζωή
Όμορφα – Μουσικά – Μονοπάτια!!!
Κι Έτσι Όπως, η Ιδια σου
η Φρόνηση, για τήν Γνώση
Ανταμείβει με Άριστα
τόν Ακατάβλητο Αγαπητικό
Κόπο σου
Έτσι κι Εγώ
Μουσικό του Ιονίου Λουλούδι
Θέλω να σού
Γράψω, Ένα Τραγούδι
Οπού θα Κελαηδάει η Καρδιά σου
με τόν Ορφέα, Πάντα Κοντά σου!!!
ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Τόσες παπαρουνίσιες
αγκαλιές, μοιραία
έσπειρε, ο Θείος Άνεμος
στην εξοχήν σου, για
την ‘Εξοχη Ψυχή σου !!
Να περνάς, με το ονειρικό
θρόισμα, της ποιητικής
ματιάς σου και την γλυκιά
πορφύρα, της καρδιάς σου!
Ν’ απλώνεις πάντα, την φλογερή
λουλουδιασμένη σου σκέψη
με το ‘Ευνοιωστο – ‘Αγγιγμα σου!!
Για να παίρνεις, φεύγοντας
πάντοτε μαζί σου, στη
Κατανυκτική – Επανάσταση σου…
‘Ολη, την υποσχόμενη ελπίδα
απο κάθε μπουμπούκι, πρίν
να ανοίξει, μ’όλη την Δόξα
που Ανήκει, στο Ρομαντικό
Δανδελωτό σου Μανίκι!!!!!
ΓΗΓΕΝΗΣ
Η Ποίηση σου, να ναι Γηγενής
μέσα, απ’το καθάριο Είναι σου
πηγάζει
Με Ύδωρ – Καθαρό
να ποτίζει την Γή, σε
γόνιμο – ρυθμό, εκεί
πού η ρίζα, από τήν
δίψα σπαράζει
Με Δυνατό – Φώς, να διανοίγει
ετούτου του καιρού
το βαθύ σκοτάδι
Να πολεμάει το ψέμα, για να
ξανοίγονται – κόσμοι – αληθινοί
όπου να λαχτάρα ο άνθρωπος
καθημερινά στο “Τωρα” να ξυπνά
για το “Αύριο”
Και με Ένα – Όνειρο – Φρόνησης
τέτοιο, πού να ενεργοποιεί
Εμπράκτως, το “Ατόφιο” του
Πνεύματος και της Συνείδησης!!!
Για το μέλλον, που δικαιούται
η ανθρωπότητα, μέσα από
κάθε – νέα – Γενεά.
ΔΥΟ ΠΥΞΙΔΕΣ (2005)
Άκουσε με, κι αν έρθουν
ώρες δύσκολες, μέσα σε
συνθήκες καιρικές, όπου
το κρύο, θά περονιάζει
το κορμί, κλέβοντας και
ρημάζοντας, τίς αντοχές.
Κι αν σε, περικυκλώσουν
λυπητερές στιγμές
αμφίβολης αγάπης
αμφίβολης ανθρωπιάς
κι ανύπαρκτων πόρων
ανεφοδιασμού, για την
πιστή πορεία, τού σκοπού.
••Πρίν αρχίσεις, να ψάχνεις
••θέρμης – άλλες – εκδοχές••
Καί••ξοδέψεις, τις λίγες και
••πολύτιμες – αποθεματικές
ενεργειακές διαδρομές, τής
•••Ψυχής, σκύψε μέσα •••στήν
••ίδια σού τήν καρδιά, γιά νά
•••••••••••••ζεσταθείς••••••••••••
Ιδέ τήν πρώτη πυξίδα!!
•••Για•••να, μήν αφήσεις
•••ποτέ, μα••••ποτέ, τον
•••Πανίερο – Σκοπό σου
•••••••••νά κρυώσει•••••••
Κι αν ακούσεις, τριγύρω σου
•••••να•••λένε, πως••••είναι •••
•••ακατόρθωτο, το ακόλουθο
πολυπόθητο σού επίτευγμα•••
Μήν αναρωτηθείς ξοδεύοντας
πολύτιμα – πνευματικά
δευτερόλεπτα ανασυγκρότησης ••••••τών•••••δυνάμεων•••••σου•••••
•••Μη•••ρωτήσεις, πώς προέκυψε
••το••συμπέρασμα, του•••καθενός
•••σπαταλωντας, τήν•••πανάκριβη
•••••βαθιά, ζωτική σού ανάσα••••••
••Σπεύσε•••με μίας, στήν
•••Κυτταρική σού Μνήμη
••με•••τόν, άφθονο κόπο
••••τής ••••αυταπάρνησης
••κι όλων, τών θυσιών!!!
••••••••••Κι ευθύς – αμέσως•••••
••••στήν•••••Δικαιωματική•••••
••••Μνήμη – Υπερηφάνιας •••••
Εν Τήν Επιβράβευση Αυτών!!!
•••••Ιδέ καί η άλλη Πυξίδα!!!
••••••Στο••••••σύνολο, Δύό•••
••οι Πίστες σού••Πυξιδες••
••••••Καρδιά καί Μνήμη••••!!!
••Μ’ ακούς ; Μη•••λογαριάζεις•••
ποτέ τίποτα άλλο, εξόν από τήν
••Αλήθεια, της Αλήθειας σού!!!!!
ΣΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ, ΤΗΝ ΗΧΩ.
••••••Τώρα ••αυτές τις ώρες, δεν
•••θέλω, άλλες φωνές τριγύρω
••••••κι ανάμεσα •••μάς, μεσ’της•• •••διαδρομής••την Ηχώ, μοναχά
••••••••τους Δικούς – μάς – Ήχους
••••••••μέχρι, τον Προορισμό••••••
•••Να αφουγκραζομαι, όλες••τίς
συλλαβές σού, μεσα στις λέξεις
κι όλες, τις μικρές σιωπές, πρίν
απο κάθε φορά, που το χέρι σου
θα αναζητήσει, το δικό μου χέρι!
Κι ω σάν θα με κρατάς, ν’ακούσω
•••κάθε ψέλλισμα, της ψυχής και
τ’αναφωνήματα της καρδιάς, σαν
••θ’ανεβαίνουν, στα μάτια σου και ••θ’αναδιπλωνονται στο βλέμμα
•••••••••όταν, θα με κοιτάς•••••••••••
•••Είναι, για όλα •••οσα••άντεξα•••
μακρυά σού, πού δεν σταμάτησα
να μάς ονειρεύομαι μαζί••και να
•••••••••••••••σε λατρεύω ••••••••••••
•••Και είναι ακόμη πιο πολύ, που
δεν••έπαψα••να αναδυομαι, μέσα •••••στο•••Αιώνιο, σε άπειρες•••••
στιγμές μας, που την Ανάσα μου
••••στην Ανάσα – σου – Γυρευω•••••
ΤΟ ΜΠΛΕ ΜΕΛΑΝΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.
– Και να θυμάσαι, μου είπε
κάποτε ο στοχασμός, πώς
••όταν όλα, θα ησυχάζουν
••σάν θα••πέφτει η νυχτιά…
•••Να σκύβεις εντός σου, στον
•••έναστρο ουρανό σου, πού •••
συνταξιδεύει, με τον Ιερό σου
•••Λόγο, σ’ατέρμονη •••σιγαλιά…
Τότε εσύ, ν’αναζητάς, το
•••••••γαλαζάανθιστο•••••••
μονοπάτι, της μέρας και
να το ακολουθείς νοερά…
•••Κι εκείνο, θα σε βγάζει
•••πάντοτε, μπροστά στο
••••ολόγιομο – δέντρο••••
της Ποιητικής Χαραυγής!
Πού το ποτίζει, με τις πιο
••••όμορφες – γαλάζιες ••••
αποχρώσεις, τ’αστείρευτο
Μπλέ Μελάνι, της Ψυχής!!
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΟΥ.
•••••Μ’ολόκληρη – Πανέτοιμη•••••
Καρδιακή – Παράκληση, στά
•••••Ουράνια•••••
Κ’ολάνοιχτη, τήν Πίστη τού
Είναι σού, στήν Αληθινή Φώτιση!
•••Άν Είχες Λέει Λαχταρίσει, μιά••
••Φορά, Μέσα από τά Βάθητα σου
••••••Κύτταρο πρός Κύτταρο•••••••
••να σε Κατακλύζει ο Πανίερος•••
••••••••Πόθος – τής – Αλήθειας•••••
•••Θά••Λάμβανες – Εντός•••σού, το
•••Ίδιο σού•••το Θαύμα καί Μ’αυτο
••••••θά Συνέχιζες νά Ζεις, γιά•••••
••Πάντα, απ’ τήν Ρίζα – Μέχρι το••
Τελευταίο Κλαρί, με τήν Αλήθεια
Ως Τ’απέραντα Σύμπαντα Ενεργή!
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ.
•••Μια αληθινή ζωή, θέλει το
••πλήρες του “Μαζί” που, δεν
αποτελείται, από το όλον τού
•••ενός και το•••κάμποσο, τού
••άλλου, μήτε απ’το λίγο••καί
••το κάτι, μα απ’το συνειδητό
•••ολόκληρο••και•••τών••δύό!!
Γιατί •••ετούτος, ο δρόμος θέλει
ερωτευμένους – συνταξιδιώτες
Ενός – Προορισμού με τα φτερά
•••της Αγάπης – Ζευγαρωμένα •••
•••ως την Άκρη, του••Ουρανού
Ο ΕΛΛΗΝ ΑΓΓΕΛΟΣ.
Μόλις τώρα, πού σάς γνωρίζω
Σάς μιλάω αργά και σάς κοιτώ •••ταξιδεύοντας••μέσα, στών•••
•••ματιών••••σάς•••τόν•••βυθό•••
•••Όχι, δεν έχω χάσει τίποτα •••
•••από τόν ενθουσιασμό μού •••
•••μήτε, απ’ τον αυθορμητισμό
••••είναι, πού ψάχνω να βρώ•••
ποιόν ••στα αλήθεια, διαθέτετε
Εκ τής Πηγής σάς Πολιτισμό!!!
•••Γιά νά είμαι, προετοιμασμένη
•••μην αιφνιδιαστώ από τυχόν
•••ασχήμιες πού θα με γεμίσουν
•••••απογοήτευση και θυμό ••••••
•••••Και πέσω στην••παγίδα •••νά
••αυτοσχεδιάσω, για τον καθ’ένα
κι έναν άλλο, εξωτερικό εαυτό ••
πού δεν θα χει, τίποτα από μένα••
•••πού δεν θα μαι πουθενά εγώ•••
•••κι αυτό, πολύ •••με πληγώνει•••
•••Οχι δεν αφθονώ πλέον•••καί
••στήν ανοχή, μήν βολεύεστε••
•••σε τέτοιου••είδους••σκέψη••
•••Αν γεννώ, του εαυτού μού •••
•••••ατόφιες – αντοχές, για νά•••
•••αναγεννιέμαι, μέσα σ’αυτές••
•••Είναι, για νά μην ‘αναδιπλώνει
••λυγμό, η Βαθιά μου Ευγένεια••
•••••••κατακλύζοντας, όλα τα••••••
••••••κύτταρα, ένα προς ένα •••••••
••Και Κλαίει Εντός μού, Ο Έλλην
••••••••Άγγελος Πολιτισμού •••••••
••Είναι, για•••όλους ••εκείνους
••πού ••• ευφραίνονται••να••με
•••αγαπούν, σαν βλέπουν ••τήν
Ψυχή μού, στο Πρόσωπο μου!
•••Κι είναι ••ακόμη, πού δεν θά
•••προλάβαινα, να πιάσω, στις
•••χούφτες μου, ψηλά από τόν
Ουρανό και μέσα μου, να πάρω
•••για να μη χαθούν, τα Δάκρυα
τών κεκοιμένων μού για μένα!
••Σάς ορκίζομαι, πώς δεν έχω ••
Ιερότερους Λόγους, απ’ αυτούς!
ΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ.
Μέρες τώρα, ο κόσμος, με τον •••ίδιο, βαθυστόχαστο λυγμο ••
των ονείρων, δύει κ’ανατελει ••
••Μα εσένα, ‘Ατι της Καρδιάς μου
μη σε μέλει, ω σάν ανεβήκαμε •••
εδω πάνω απ’τους πρόποδες πιο ψηλά και φτάν’ ολούθε η μάτια..
••Πήγαινε κι έμενα, εκεί που
καλπάζει τώρα, το δικό σου
••βλέμμα, να προσγειωθώ••
••με την Ψυχή, για μια Βαθιά
••••••••κι Αιώνια Στιγμή•••••••
••Εκεί, που••κάποτε θα
••αναπαυόμαστε και θα
••ξεδιψάμε, στ’ άφθονα
ξέφωτα και στις οάσεις
του ονείρου, μέσα στις
Πεδιάδες του Απείρου
αφου εμείς οι δύό, δεν
θ’αποχωριστούμε ποτέ!!!