Γεννήθηκα σὲ ἕνα μικρὸ χωριὸ τῶν Γρεβενῶν,τὸ Νησί, ἀπὸ γονεῖς μικροαγρότες.
Τὰ παιδικὰ μου χρόνια ἦταν δύσκολα καὶ φτωχικά.Ἡ αἴσθηση αὐτὴ τοῦ νὰ
μὴν μπορῶ νά ἔχω τά ὑλικὰ ἀγαθά,κυρίως τὴν ἐποχὴ τῆς ἐφηβείας
μου,μὲ κατέστησε σχεδὸν ἀδιάφορο στὶς γυμνασιακές μου σπουδές.
Πρόσεχα στὴν παράδοση τῶν μαθημάτων ἀπὸ τοὺς καθηγητές καὶ χωρίς
ἄλλη μελέτη,προβιβαζόμουν στὴν ἐπόμενη τάξη.Αὐτὸ νόμιζα μοῦ
ἀρκοῦσε,ὄχι κάτι περισσότερο.
Σιωπηλά. Συνέχιζα τὸ “λίγο” μου…
Τελείωσα ἔτσι τὸ γυμνάσιο καὶ μιά σχολὴ λογιστῶν καὶ ἐγκαταστάθηκα
στὴ Θεσσαλονίκη
Ἡ ἐνασχόληση μου μέ τὴν λογοτεχνία ἔγινε μέσα ἀπὸ μιάν ἀνάγκη,μιὰ
δυσκολία προσωπική,
καθώς ἀπὸ τὸ βάρος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος,τῆς δύσκολης διαχείρισης ,τὸ
ἀπενενοημένο βῆμα μου, φάνταζε πιθανό.
Γράφω ἀπό τότε,τὸ ποίημα μιᾶς προσωπικῆς ἀνένταχτης διαδρομῆς
ἐκεῖνο τῆς μοναξιᾶς ,τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ πόνου,μπροστὰ στὸ μυστήριο
τῆς φθορᾶς,τοῦ θανάτου,τοῦ ἔρωτα,
ὅταν ἡ ἴδια ἡ ζωὴ ὑπερβαίνει σὲ φρίκη σὲ παραλογισμὸ,τὴν τέχνη καὶ
τὸ κάνει συχνὰ.
Ποιήματά μου ἔχουν συμπεριληφθεῖ σὲ ἀνθολογίες·
-Τὰ ποιήματα τοῦ 2006,ἐκδ.Κοινωνία τῶν δεκάτων
ʽΗ Θεσσαλονίκη τῶν ποιητῶν,ἐκδ.Ρώμη 2019
Θησαυροὶ τῆς ἄμμου,ἐκδ.Α-Ω,2019
Ἀνθολογία ἐρωτικῆς ποίησης,ἐκδ.Ρώμη 2020
Τὰ δεῖπνα τοῦ Ὁμήρου ἐκδ.Ζῆτρος,2021
Ἀνθολογία Ἑλλήνων ποιητῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα,
Πολύτροπος ἀνήρ,ἐκδ.Ζῆτρος 2023
Ἔχω ἐκδώσει 12 ποιητικὲς συλλογὲς
-ἐσκεμμένα,ἐκδ.Μαίανδρος, 1988
-Τὸ φιλὶ τῆς πένθιμης Τροίας,ἐκδ.Μαίανδρος,1990
-Ἦταν κι ἡ νύχτα,ἐκδ.Θεσσαλονίκη,1993
-Φῶς ἐν τέλει,ἐκδ.Νέα Πορεία,1997
-Χωρὶς ἀποσκευὲς,ἐκδ.Νέα Πορεία,1997
-Δύο στροφὲς κόκκινο καὶ μιὰ γραμμή,ἐκδ. Νέα Πορεία,2001
-Παγωμένος Νοέμβρης,ἐκδ.Νέα Πορεία,2004
-Φεγγίτης,ἐκδ.Νέα Πορεία,2006
-Διασάφησις,ἐκδ.Θερμα·ι·κὸς,2010
-Τῶν ἐκλιπόντων παρακείμενος,ἐκδ.Νησίδες,2015
-Εὔλαλη φιλαμαρτήμων ἐρημία,ἐκδ. Νησίδες 2020
-Κουρασμένος ἀπὸ ἐντιμότητα παρήκμασα,ἐκδ.Νησίδες 2024
ΑΧ ΑΛΙΟΣΑ
ΑΧ ΝΤΙΜΙΤΡΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ
Στὴ νάρκη τῶν γηρατειῶν καὶ τοῦ θανάτου
λέξεις ἄνευρα μαδῶ
σιωπηλὰ ταπεινωτικὰ
χαρτὶ χαλάω
χαλάω ἀλήθειες μὲ μιὰ καλόγουστη μίμηση
μιὰ ἀνάπηρη κενοδοξία
ἕναν ἁπλὸ μάταιο ὑπαινιγμὸ
ἀναθρέφω
μιὰ ἀπειλὴ ἡ ποίηση
γιὰ τὴ ζωὴ μου ἕνας κίνδυνος
μιὰ ἀσθμαίνουσα ἀδυναμία τῆς ψυχῆς
καίει
καίει ὀλέθρια
ὑπερτιμημένη προτίμηση ἀδύναμων εἶναι
τῶν παραιτημένων ἡμῶν
μόνος μαζὶ της γιὰ σένα ἀδάκρυτος
δὲ μιλῶ
Ἄχ Ἀλιόσα ἄχ Ντιμίρι Καραμάζωφ
μιὰ ὑπόγεια ζωὴ πολυχρησιμοποιημένης σκοτεινιᾶς
συμβαίνει μετὰ τὸν ἔρωτα
πυρώνει κατακαίει φεύγοντας
μὲ πόνους ἀδιόρατους ψυχῆς
κι ὁ θάνατος ααα ὁ θάνατος μετὰ
μὲ χαρωπὴ θρησκευτικότητα
συμπαθητικός πιανίστας ἐπικίνδυνα
τρεμουλιάζει
στίς πιὸ χαμηλὲς νότες
τὸ παρελθὸν πυρσεύει
τὰ ἄχρηστα ἀπορρίμματα ὅλα ὅλα τὰ πετᾶ
πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἕνα δευτερόλεπτο διαρκεῖ
σαλεύει ἀκούραστα στὴν ψυχὴ μου μαχαιριές
τὰ κρυμμένα τιμαλφῆ
ξεγυμνώνει
Ἄχ Ἀλιόσα Ἄχ Ντιμίτρι Καραμάζωφ
Στὴ νάρκη τῆς ζωῆς δίχως της
μὲ πόνο τρυφερὸ
ἀνυπεράσπιστο κατοικίδιο
μὲ τόση ἄδεια ζωὴ φορτωμένος
Ἀλιόσα Ντιμίτρι Ἀρσινόη
στὰ προσχήματα μὲ μισὴ καρδιὰ
Πῶς νὰ ἀναπνεύσω τώρα.
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΣΥ ΔΕ Μ ΑΓΑΠΑΣ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ
Σὲ ἕνα στενόχωρο καὶ ἀσήμαντο παρὸν
παρέα μὲ λέξεις
ὅλων τῶν λησμονιῶν παροῦσες
σὲ συλλογίζομαι
ʼΑποτολμῶ διαδρομέςπ
λησμονημένες
ἀπατηλές χειρονομίες
ὑπολείμματα χαδιῶν στὸ σῶμα μου
φαντάσματα φιλιῶν
τίποτε δὲν ἔμεινε παρὰ μόνο
ἰλιγγιώδης ἀπογύμνωση
θραύσματά σου νὰ καταχωρῶ
σὲ ποιήματα
δὲ θέλω ἄλλο
σὲ σαλόνια γηραιῶν κυριῶν
ποὺ πίνουν τσάι
νὰ σὲ συλλαβίζουν
Δὲ θέλω
οἱ συμβουλές καὶ οἱ νόμοι
-λεκτικὰ φληναφήματα-
χρησιμεύουν μόνο γιὰ νὰ
συνθέτουν ψευδοεκπληρώσεις
Στὰ τεχνάσματα τῆς γραφῆς
ξεπέφτω ξανὰ
καὶ κεῖ ὅμως
τὰ μάτια μου βουρκώνεις
Ὅπως κι Ὅσο ἐσὺ δὲ μ’ ἀγαπᾶς
σὲ ἀγαπάω